مکتوبات من

سعی می کنم به کمک نوشتن کمی ساختارمندتر فکر کنم

مکتوبات من

سعی می کنم به کمک نوشتن کمی ساختارمندتر فکر کنم

نقطه بهینه کجاست؟

سه شنبه ۵ دی ۱۳۹۶

داشتم به دو کیس مختلف فکر می کردم و مقایسه ای بین آنها انجام می دادم. نخستینِ آن دو این است که توانایی ات بیشتر از آنچه در واقع هست پنداشته شود و بالطبع مورد دیگرهم عکس مورد بالاست یعنی توانایی ات کمتر از آنچه در واقع هست پنداشته شود. یک وقت هست که خودمان سبب ساز این ماجرا می شویم و یک وقت هم هست که همه چیز دست به دست هم می دهند که برخلاف تمایلمان این اتفاق بیفتد. به نظرم مورد مهم آن "میزانی" هست که بهتر یا بدتر پنداشته می شوی و بعد اگر به هردلیل در چنین دام هایی گرفتار شدیم تا چه حدی پیش رویم و اساسن حدش کجاست؟


بگذارید با مثالی بحث را شفاف تر کنم. فرض کنیم که شما و یک سری آدم دیگر از نظر توانایی و استعداد و هر موضوع دیگری تفاوتی نداشته باشید. حال اگر برای کاری تقاضا دهید چه کسی انتخاب می شود؟ اگر از موضوع بهتر خود را پرزنت کردن و به طرز بهتری رزومه نوشتن بگذریم، فرض کنید همه به طرز یکسانی بخواهند نشان دهند که مهارت های یکسانی را دارند. چه کسی شانس بیشتری برای انتخاب شدن دارد؟ نمی دانم. احتمالن آن که "بهتر پنداشته شود" یا آنکه کمی خود را "بهتر از آنچه که هست نشان دهد". حالا اینجا موضوعی که مطرح می شود آن است که تا کجا می توان پیش رفت؟ تا کجا میشود دروغ گفت (آیا می توان اسمش را دروغ گذاشت؟). به نظرم همه ماجرا را می توان درهمین مارجین خلاصه کرد (همه جا این ماجرا هست. باید حد و اندازه را بدانی. درست مثل یک سیستم کنترلی که وقتی اندازه 0 db می شود، فقط به اندازه فِیز مارجینش تا ناپایداری فاصله دارد!). اگر خیلی زیاده روی کنی نمی توانی بعدن از پسش بربیایی و علاوه بر اثراتی که روی عزت نفس دارد، هزینه های مادی زیادی را هم تحمیل می نماید. اگر هم تا یک حدی جلو نروی، نمی توانی انتخاب شوی.
حال اگر درست حد را تشخیص داده باشی ، یک لوپ مثبت در انتظارات خواهد بود. همه اتفاق های خوب بعدی دومینویی برایت اتفاق می افتد. در واقع در شرایطی قرار می گیری که آن شرایط ، به میزان کمی از لیاقتت بیشتر است ولی چون می خواهی ثابت کنی لیاقتش را داشته ای و اعتمادشان اشتباه نبوده، تلاش می کنی و موفق هم خواهی شد. حالا اگر این کیس را فراموش کنیم، کمتر از واقعیت پنداشته شدن شاید باعث شود تا زمانی که کار درست و حسابی ای انجام نداده ایم از دید راس بقیه دور باشیم و حسادت افراد را بر نینگیزیم (احساس می کنم اینستاگرام به طرز وحشتناکی باعث شده حسادت افراد برانگیخته شود. فعلن چیز دیگری نمی شناسم که تا این حد حسادت را تحریک کند!  باشد که از آن حذر کنید! والبته از پاریس :)) ). حالا میشود به دور از نگاه ها، کارخود را انجام دهیم. به نظرم در این حالت احتمال موفقیت به میزان زیادی بیشتر است. چرا که آرامش بیشتری نیز خواهیم داشت.
حالا سوال اصلی اصلی این جاست که نقطه بهینه را چگونه تشخیص دهیم؟

پی نوشت نسبتن نامربوط: درراستای چیزی را در رزومه جا نینداختن، الیاس می گفت: سوگند به زمانی که حتی "نفس کشیدنشان" را هم در روزمه ای که برای دانشگاه های خارجی می فرستند، می نویسند:))

  • ۹۶/۱۰/۰۵
  • ابوالفضل چنگیزی

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

کاربران بیان میتوانند بدون نیاز به تأیید، نظرات خود را ارسال کنند.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی